Kertenkelenin Yaşam Savaşı

OLAY Japonya’da yaşanıyor.  Hikâye bana çok ilginç geldi; sizlerle de paylaşmak istedim. Japonya’da bir evin camları, kapı ve çerçeveleri yıllar önce pimapen ile kaplanıyor.  Daha sonra mülk değiştiren bu bina yeni sahibi tarafından tadilata alınıyor.

Çerçeveler ve kapılar bir bir sökülüyor, yerine yeni kapılar monte ediliyor.

İşte bu söküm esnasında eski kapılar sökülürken ustanın gözüne ilginç bir şey takılıyor.  Görülen manzara şu:

Bir yavru kertenkele, bu kapının yıllar önceki ilk montajı sırasında ayağından çakılmış. Kapı ile duvar arasında sıkışıp kalmış yavrucağız.

Kapı ile duvar arasında kertenkelenin hayatını devam ettireceği kadar boşluk mevcut. Lakin kertenkele ayağından çakılı; hareket edemiyor.

Nasıl avlanacak… Karnını nasıl doyuracak…

***

Fakat yaşıyor…

Kalbi atıyor, karın boşluğu hava ile doluyor, boşalıyor.

Peki, aradan 10 yıl geçtiği halde bu kertenkele hâlâ nasıl sağ kalabilmiş?

İnşaat mühendisi bunun mümkün olamayacağını düşünüyor.

Öyle ya… On yıl önce ayağına çivi isabet etmiş bir kertenkele, hareket edemediği halde acaba nasıl yaşamını sürdürebilmiş?

İşte, binanın doğramalarını yenilemekle görevli olan mühendis bunları düşünürken, birden yan taraftan büyükçe bir kertenkelenin yavrunun çakılı olduğu alana doğru tırmandığını görüyor.

Ürkütmemek için de sessizce izlemekle yetiniyor mühendis…

Görüyor ki, ana kertenkele, ağzında getirdiği küçücük bir böceği bu ayağından çakılı olan kertenkeleye yiyecek olarak sunuyor.

Onu özenle besliyor.  Sağlığının devam etmesini sağlıyor.

Ve bu anne kertenkele, bu olayı bıkmadan, usanmadan tam 10 yıl yapıyor.

***

Bir düşünün…

10 yıl ve 365 gün… Ve belki de günde birkaç kere yapıyor bu işi…

Bunun adı nedir?

Bir anneyi, bıkmadan, usanmadan ve her gün acaba hangi motivasyon sıkışmış olan yavru kertenkeleyi doyurmaya sorumlu kılıyor.

Hayvanlar arasındaki bu yardımlaşma ve sahiplenme duygusu nasıl izah edilebilir?

Koskocaman bir SEVGİ…

İşte değerli dostlar… Sevgi böyle bir şeydir…

“Dünya, sevgi üzerine kuruldu” der büyüklerimiz…

Yunus Emre; “Sevelim, sevilelim, bu dünya kimseye kalmaz” diyor.

Dünyaca ünlü Aşık Mahzun-i Şerif sevgiyi şöyle tarif etmiş;

“Güneşe saygıdandır, çiçeğin boyun eğmesi;

Bütün aşklardan yücedir, insanın insanı sevmesi…”

Kalbinde sevgiyi barındıramayan bir insan acaba neye yarar?

***

İşte hayatımızca sık sık şahit olduğumuz, cinayetler, tecavüzler, istismarlar, bitmez tükenmez kavgalar…

Adliye koridorlarını ve ceza evlerini tıka-basa doldurup taşıran insanlar…

 Ve hatta savaşan, birbirlerini boğazlamaya çalışan ülkeler…

Nagazaki ve Hiroşima’ya atılan ve on binlerce insanın ölümüne neden olan bombaları düşünün…

Birinci ve İkinci Dünya Savaşlarındaki milyonlarca insan kayıplarınıda bir düşünün…

Bir atom bombasının 100 katı kadar güçlü nükleer bombalarla deneme yaparak dünyamızın geleceğini tehlikeye atan devletlerin bu fütursuz yarışı…

Acaba hangi mantıkla izah edilebilir?

Yavrusunu yaşatmak için 10 yıl bıkmadan usanmadan yiyecek taşıyan şu yerde sürünen kertenkele kadar olamıyorsak…

Evet, olamıyorsak; yazıklar olsun bize…

Kalın sağlıcakla…